Columns Vrouwenplaza - Zelf nadenken

Als hardwerkende moeder van 3 kinderen met onregelmatige werkuren, ( papa is langdurig werkzaam in het buitenland) ben ik ongeveer dag en nacht de oppas voor de volgende dag, de volgende week etc etc aan het regelen , overal excel-sheets in huis, wie wanneer wat doet en waar opgehaald en naartoegebracht moet worden, heet ik dan nu een "Family Manager"?

Opvallend is dat heden ten dage de ene helft van Nederland de andere helft van Nederland begeleidt, traint en coacht….het lijkt wel alsof we helemaal niet meer zelf kunnen nadenken.. Men is massaal de weg kwijt , wat ook logisch is gezien alleen al het feit dat we dubbelfrisss met 3 s-sen onder ogen moeten zien….vroeger sprak je gewoon over kaas, met 1 s.

Tegenwoordig zijn we ook allemaal manager ( als we geen trainer of coach zijn….) , vroeger was je nog gewoon verpleger, nu ben je een ‘zorgmanager’ …ook zoiets….  natuurlijk raken mensen volledig burn out, ziek en helemaal in de war…. ( interieur manager en cultuurmakelaar ….dat maakt het er ook niet beter en begrijpelijker op…)

Het moet allemaal steeds gekker, hipper, meer, nog meer, sneller, creatiever, innovatiever en dan niet te vergeten al die sneue termen zoals: transparant, duurzaam, klantgericht , out of the box denken en handelen ‘ we tillen steeds meer iets over het weekend heen ‘, verder moeten we ook het liefs zoveel mogelijk ‘waardevrij terugkoppelen, interactief communiceren, zaken ook vooral doorcommuniceren, en ons o.a bezig houden met ‘strategische gedragsverandering’….

Tsja , het schiet maar niet op en het wil maar niet vlotten en dat is op deze manier ook geen wonder!

Het wordt alleen maar erger en het leven wordt er zeker niet aangenamer en inspirerender op.

Een van de redenen dat ik muziek maak en musicus ben geworden ( alhoewel ik mijzelf meer muzikant noem, die spelen alle mogelijke stijlen nl) is dat ten eerste ik bezig ben met mijn passie: muziek en dat zo gepassioneerd, aanstekelijk en op alle mogelijke manieren zo dicht mogelijk bij mensen te brengen, ten tweede is muziek een universele taal, ( dan zijn bijv al die bovenstaande ‘holle frases’ uberhaupt niet meer nodig) en ten derde ben ik bezig met iets wat ik leuk vind en waar ikzelf bewust voor gekozen heb.

Rijk word je er niet van: in Nederland is het musicus zijn zo ongeveer een schande…vrijwel dagelijks wordt mij nog gevraagd wat nu eigenlijk mijn beroep is ( oh ja , U speelt viool, mijn buurman speelt ook blokfluit , maar wat doet U nu voor Uw beroep ..’) en waar ik nu dan eigenlijk mijn geld mee verdien.

Wel nu dat is met muziek maken, lesgeven ( doorgeven van kennis in deze aan kinderen is van enorm groot belang en juist nu in deze tijd!) studeren voor concerten en optredens, cd opname’s, componeren, e.a

Het blijft ook vaak doorzwoegen en volhouden ( soms tegen beter weten in) maar liever dit dan dat ik naar een trainer of coach moet gaan….met alle respect voor de ongetwijfeld uitstekende en zeer capabele trainers en coaches , maar we kunnen toch ook zelf nog wel gewoon nadenken wat goed voor ons zou zijn, wat bij ons past, waar waren we ook alweer goed in? waar worden we wel en niet blij van? Wat past wel en niet bij ons?

Dat kunnen we toch gewoon zelf toch ook nog wel bedenken en verzinnen?

We hoeven toch niet aan het handje worden gehouden en stap voor stap begeleid worden naar een volgende fase?

Waar is ons boerenverstand gebleven waar we doorgaans allemaal mee geboren zijn?   Wat vinden we zelf van iets en hoe handelen we daar zelf naar?

Daarom ben ik naast het muziek maken ook begonnen met het concept : Reflectietheater, http://www.reflectietheater.nl

Met vreselijk veel humor en ontzettend veel mooie muziek laten wij mensen weer gewoon zelf nadenken.  En het werkt als een speer, met ongelooflijk veel impact en succes.  En het scheelt ook nog eens ontzettend veel tijd, energie en klauwen vol met geld!  Wat willen we nog meer?

Gewoon terug naar af, geen moeilijk doenerij, doen wat we moeten doen, waar we ook alweer goed in waren, wat we graag wilden doen of alsnog die cursus of opleiding gaan doen!  Kunnen we gewoon zelf bedenken, hoeft niemand anders ons verder voor te kauwen of in te fluisteren, weten we zelf ook wel.  Toch?

Dit was een beetje een strenge introductie waarschijnlijk, maar wel met een lieve knipoog bedoeld! De volgende keer zal ik gaan putten uit oeverloze en eindeloze extreem humoristische situaties maar ook zeer indringende levensgebeurtenissen.  In the mean time : Gewoon zelf nadenken hoor!