Columns Vrouwenplaza - Bevroren kippen

“Nou”, zei zij, “gewoon bewegen voor jong en oud.” Ze stuurde me een zogenoemde ‘beweeggids’ als pdf-file. “Goh”, zei ik nog, “vroeger heette dat toch gewoon een gymjuf?”

Tsja, daar doelde ik dus min of meer al op in mijn vorige keer column. Ik kan het niet laten om er deze keer nog aan toe te voegen dat wanneer je tegenwoordig ‘gewoon’ bent, je een achterstand hebt! En dan met name als kind. Tenminste, daar lijkt het op. (Ik vind het trouwens best griezelig om hierover te schrijven, omdat ik zeker niet tegen iemands ‘schenen wil trappen’; het is meer een soort hardop denkend schrijven.

Het lijkt wel of ieder kind tegenwoordig iets moet hebben, adhd, add, of op z’n minst dyslexie, hypersensitiviteit, allerlei vormen van ‘autisme’, niet goed kunnen concentreren, enzovoort. Vroeger was een kind gewoon ‘een beetje druk’ of hij ‘kwam niet zo goed mee in de klas’. Nu hebben we voor deze kinderen allerlei etiketten en stempels. Om nog maar te zwijgen over de enorme toename in medicijngebruik de afgelopen drie jaar bij kinderen (verachtvoudigd!!) zou er iets in ons drinkwater zitten?

Wie heeft er nu een gedragsstoornis, vraag ik me af, al die kinderen of de ouders?

Ik schijn zelf een ‘volwassen adhd-er’ te zijn, tenminste, dat wordt mij regelmatig verteld. Ik weet niet beter, ben altijd zo geweest, vrij druk en snel schakelend, maar ik doe het best redelijk denk ik. En ik breng in ieder geval wat ‘sjeu en reuring’ in de tent, sociaal en in het werk. Of ik met een verdovend en verslavend pilletje zoveel beter zou functioneren…, ik vraag het me af. Misschien wat rustiger, maar ja dat is ook weer zo saai, toch?

Ik denk niet dat we een ‘eenheidsworst‘ moeten nastreven

Vroeger kon je nog met andere ouders op het schoolplein bespreken dat jouw kind bijvoorbeeld misschien niet zo goed meekwam als andere kinderen in de klas, of dat het een beetje druk en chaotisch was, zich niet goed kon concentreren, steeds maar spelfouten maakte en zo, en was je blij met de ‘tips and tricks’ van andere ouders.

Nu kijken de meeste ouders wel goed uit om de ‘problemen van hun kinderen’ met andere ouders te bespreken. Ten eerste zijn ze te druk met hyven, facebooken, twitteren, sms-sen, msn-en, whatsappen, e-mailen, skypen enzovoort, enzovoort. Daarnaast beschikken ze over een ego dat te allen tijde overeind en glanzend gehouden moet worden. In plaats van eens echt aan de slag te gaan en tijd te nemen voor hun zogenaamde ‘probleemkind’.

Of met zichzelf.

Ook de scholen zijn druk bezig met etiketten plakken. Het is natuurlijk ook een enorme handel en business, dit gebeuren, en wellicht ook wel ‘convenient’ voor de ouders.

Ik ben niet zo van het etiketteren, ik zou zeggen: geef de kinderen zo veel mogelijk ruimte en buitenlucht, wat meer discipline en gewoon ‘automatisering’ in de klas; dat scheelt de helft aan stempels en medicijnen.

Ik moet soms denken aan Quelimane (Mozambique), waar ik een aantal jaren heb gewoond. Daar landde twee keer in de week een oude Nederlands Fokker, die in Mozambique fungeerde als ‘bus’ en heen en weer vloog tussen Maputo, Beira, Quelimane en Nampula. Dat toestel landde dus ook in Quelimane en dan zag ik altijd de meest onwaarschijnlijke dingen op de bagagebelt voorbijkomen, waaronder stapels bevroren kippen!

Heel bizar, je zou denken dat die kippen toch onmiddellijk zouden ontdooien in de allesverzengende Afrikaanse hitte en dat dat echt niet fris en hygiënisch is? Ook een soort van gedragsstoornis zou je kunnen zeggen (in de ogen van een westerling), maar wel een leuke en een pure!

Dat heb ik dan toch liever geloof ik…

Ik denk dat een ‘wake-up call’ heel welkom zou zijn, want wat is er aan de hand in onze maatschappij?