Columns Vrouwenplaza - Kees

Kees is sinds zijn scheiding een aantal jaren geleden, volledig de weg kwijt. Hij hopt verwilderd en tegelijkertijd uiterst zelfgenoegzaam van vrouw naar vrouw, van voor naar achteren, van links naar rechts, ondersteboven en diagonaal, zijn navigatiesysteem is totaal op hol geslagen.
Hij doet denken aan het konijntje in het kinderspelletje ‘Bunny Hop’, in dit geval ‘Bunny Vrouwtje Hop’. Kees heeft er het liefst een aantal tegelijk; dat zal wel een beroepsdeformatie zijn, hij doet namelijk aan vergelijkend waar- en marktonderzoek en neemt zijn werk dan ook heel serieus.

Overal dreunt hij te pas en te onpas zijn standaardrepertoire op. Zijn manier van opereren knalt er voor de kenners onder ons kilometers van tevoren af: sluiperig, sluw en berekenend.

Hoe meer hoe beter, onvermoeibaar zwoegt hij verder, met alle gevolgen van dien. En steeds weer vindt hij zijn nieuwste aanwinst zo leuk, zo mooi en zo lief. Het liefst heeft hij een vrouw die hij kan bespelen en manipuleren, dus zijn voorkeur gaat uit naar niet te veel ‘character’ of ‘brains’ en al helemaal geen confrontaties; het moet convenient en niet al te vermoeiend zijn. Hij laat zijn projecten ‘nationaal en internationaal uitrollen’, tilt alles ‘over het weekend heen’, doet overal ‘een plasje over’ en denkt en handelt uitsluitend ‘out of the box’. Aan strategische gedragsverandering en intervisie doet hij vanzelfsprekend niet, wat bijzonder spijtig is voor Kees, want hij mist twee elementaire zaken: humor en zelfkennis.

Hij is een geboren narcist en dus uitsluitend met zichzelf bezig. Als Kees met een dame dineert in een restaurant en zij na het dinertje naar hun auto’s lopen, zegt hij doodleuk: ‘Ik sta hier ….’, alsof je zijn auto überhaupt over het hoofd zou kunnen zien. Even met de dame meelopen naar haar auto is er niet bij, want Kees zou eens aan een ander denken.

Zijn driedubbele agenda plus overmatig gebruik van stimulerende middelen brengen hem regelmatig in penibele situaties (sms-je sturen naar de verkeerde vrouw?!), waar hij zich uiteindelijk niet langer met ‘sluitende verhalen’ uit kan redden. Verwoede pogingen om de boel nog te redden, kalmeren en sussen, mogen niet baten. Door zijn leugens en hypocrisie valt hij van zijn zorgvuldig opgebouwde voetstuk, achterblijvend als een meelijwekkend sujet.

En als het zoveelste lekkere snoepje of tongstrelende chocolaatje (waar hij nooit tussen kan kiezen en eindeloos over blijft twijfelen) vast komt te zitten tussen zijn tanden, dan heeft hij wel een tandartsassistente die hem daar met liefde van verlost.

‘Geen ene graat’ heeft Kees in zijn lijf. Terwijl hij als een minkukel manhaftig klantgericht zijn verhalen en zaken blijft afwerken, en oeverloos over zijn exen uitweidt (hij is dus meestal wel even bezig), jeremieert, jengelt en zevert hij over dat alles hem altijd maar overkomt: ‘Ik kan er toch ook niets aan doen dat alle vrouwen mij zo leuk vinden?’ en: ‘Kan ik het helpen dat ik een soort van autistische specialiteit schijn te zijn waardoor iedereen steeds maar zo gefascineerd is?’ of zonder enige zelfkennis: ‘Marie had ineens zomaar haar huur opgezegd en toen woonden we plotseling zomaar samen. Was echt niet mijn bedoeling, hoor’ en: ‘Ik had echt nooit meer verwacht en gedacht dat zij helemaal uit Kazachstan ineens voor mijn neus zou staan.’ Zijn favoriete uitspraak: ‘Kan ik toch ook niets aan doen?’
En zo gaat Kees maar door. En hij valt verder en verder van zijn voetstuk.

Eigenlijk kan ik concluderen dat het een groot voorrecht is voor vrouwen om Kees met zijn loserige gedrag te mogen kennen, meemaken en observeren, want hierdoor krijgen ze extra en des te meer respect voor de echte man met kloten, ruggengraat, ballen, stijl, kaliber, klasse, inhoud, kwaliteit, humor en zelfspot.
Dus… Bravo, Chapeau en Hulde aan graatloze Kees, omdat vrouwen dankzij hem de echte stoere, sportieve en flinke Jan, Piet en Klaas weer enorm weten te waarderen en op de juiste waarde weten te schatten!

Dank je wel, Kees!